● راه افتادن با دل پر از عشق:
بچه‌ها! می‌دونید پیاده‌روی اربعین یعنی چی؟ یعنی یه عالمه آدم کوچیک و بزرگ، از شهرهای دور و نزدیک، با دل‌هایی پر از عشق، راه می‌افتن تا برن زیارت امام حسین (ع). بعضی‌ها از نجف راه می‌افتن تا کربلا، پاهاشون خسته می‌شه، ولی دل‌هاشون شاد می‌مونه، چون می‌خوان به امام خوبی‌ها سلام بدن.

● مهمون خونه‌های مهربونی:
تو راه، آدم‌های مهربون وایسادن و به زائرها آب، غذا، چای و حتی ماساژ پا می‌دن! به این خونه‌ها می‌گن موکب. بچه‌ها هم کمک می‌کنن، مثل اینکه همه یه خانواده بزرگ شدن. بعضی وقتا یه بچه عراقی یه لیوان آب دستش می‌گیره و با لبخند به زائرها می‌ده، یعنی خوش اومدین!

● به عشق امام حسین (ع):
همه‌ی این راه رفتن‌ها برای اینه که بگیم: "یا حسین، ما تو رو دوست داریم!" حتی اگه خسته باشیم، حتی اگه پا درد بگیریم، بازم می‌ریم، چون می‌دونیم امام حسین خیلی مهربون بود و برای خوبی و راستگویی جنگید. پیاده‌روی اربعین یعنی قدم‌قدم به عشق، یعنی یک دنیا مهربونی کنار هم.