بچه‌ها، می‌دونید چرا بعضی روزها توی خیابون‌ها پر از پرچم مشکی می‌شه و مردم گریه می‌کنن؟ چون اون روزها، همه با دل غمگین، یاد امام حسین عزیزمون می‌افتن. امام حسین، نوه‌ی پیامبر مهربون ما بود که خیلی شجاع و خوب بود. اما آدم‌های بدی بهش ظلم کردن و اون رو با یاراش توی سرزمین داغی به اسم کربلا اذیت کردن.

مردم هر سال توی ماه محرم و روز اربعین، لباس مشکی می‌پوشن و توی هیئت‌ها و مسجدها با هم جمع می‌شن. اون‌ها گریه می‌کنن، سینه می‌زنن و با صدای نوحه، دلشون رو آروم می‌کنن. بعضی بچه‌ها هم با لباس مشکی می‌رن کنار مامان و باباشون و با دلی کوچولو اما پر از محبت، برای امام حسین عزاداری می‌کنن.

عزاداری یعنی اینکه ما نشون بدیم امام حسین رو دوست داریم و هیچ‌وقت یادش رو فراموش نمی‌کنیم. وقتی گریه می‌کنیم یا قصه‌ی کربلا رو می‌شنویم، دل‌مون نرم‌تر و مهربون‌تر می‌شه. این‌طوری یاد می‌گیریم که هیچ‌وقت زیر بار ظلم نریم و همیشه طرف حق و خوبی باشیم... درست مثل امام حسین!

یکی از کارهای مهمی که ما هر ساله در روزهای محرم انجام می دهیم، عزاداری برای امام حسین علیه السلام و یاران ایشان است. ما با این کار، خاطره امام حسین علیه السلام و مبارزه ایشان و نیز درس هایی که آن امام بزرگ به مسلمانان برای پیروزی و سربلند زندگی کردن داده است، زنده می کنیم. اکنون بسیاری از مردم دنیا، از همین کار امام حسین علیه السلام راه مبارزه با دشمنان را یاد گرفته اند و با دشمنانی مثل اسراییل و آمریکا می جنگند و مطمئن هستند که پیروز خواهند شد. بله بچه ها! ما با زنده نگه داشتن نام و یاد امام حسین علیه السلام در مراسم عزاداری ایشان، هم خدا را از خود راضی می کنیم و هم به امام حسین علیه السلام و راه زندگی اش نزدیک تر می شویم.